1940’larda bile başta Haruniye olmak üzere yeni yeni kurulmaya başlanan Hacılar köyünde içme suyu ihtiyacı ya evlerden birinin yakınındaki pınardan ya da o yıllarda yaz kış kurumayan derelerden karşılanırmış. Su taşımak için çam gövdelerinden oyularak ya da çam tahtaları çivisiz olarak birbirine geçirilerek yapılan çam bardaklar, tuluklar ile bakır ibrikler yanında bakır ya da saçtan kovalar kullanılırmış. 17 Nisan 1940 günü kurulmasına karar verilen Düziçi Köy Enstitüsü’nün ilk müdürü Ahmet Lütfü Dağlar kısıtlı ödenekler ile okul binalarını yapmak ve içme suyu sorununu da çözmek durumunda kalır. O günler neler yaşanmış şimdi kısaca bunlara bakalım:
'Düziçi Köy Enstitüsü’nün yerleşim yerleri ilk yıllar küçük tepeler üzerindeydi… Enstitümüzün aşağıda, bu binaların yapılacağı yerlerde, içme ve kullanma suyu yoktu… İçme ve kullanma suyu işini hızlı bir çalışma ile çözmek bir zorunluluktu. Bu yönde epeyce bir araştırmam da vardı. Çeşitli pınarları incelemiştim aylarca ve tabii fırsat buldukça. Bu pınarlardan en uygunu Gölçeğiz pınarıydı. Bir tepenin böğründen kaynayan, yaz kış suyu on üç derece olan bu pınarın durumunu, günlük su kapasitesini Adana Su İşleri İdaresi’nin iyi bir teknisyeni Behçet Şentürk’e incelettim. Tavsiyelerine uyarak kaynağın iki yanını genişlettik, suyun biraz daha artması sağlandı.'
‘’Gerekli formaliteler tamamlandı, önceden ödenecek para fabrikaya gönderildi ve bir yıl kadar sonra font borular ve parçalar Karabük’ten geldi.’’
‘’Borular gelinceye kadar da boruların döşeneceği hendekler hazırlandı. Kuru ve derin bir dere yatağından su borularını karşı kıyıya geçirmek için gerekli hazırlıklar yapıldı. Bu işlerin planı teknisyen Behçet Şentürk tarafından hazırlandı. Onun tavsiyesi ile Adana’nın en iyi su tesisatçısı bir ustayı getirttik. Bu ustanın yol göstericiliği ve denetimi ile bütün işler öğrencilerimiz ve usta öğreticilerimizce yapılıyordu.’’
‘Gölceğiz Pınarı için alınan koruma önlemlerine yenisi eklendi. Pınarın üstü yamaçtan gelebilecek tehlikelere karşı korunması için kapatıldı, betonlandı, tam bir güven altına alındı.’
'Su borusu döşeme işleri sürerken aşağıda yerleşim yerlerine basınçlı su verebilecek yüksek bir sırta da betonarme bir su deposu inşa edildi. Deponun iç tecrit maddesini, ne yazık ki karaborsadan sağladık, çok, pek çok güçlükle.'
'Su deposu, erzak deposu bitti. Gölçeğiz’in suyu depoya şırıl şırıl akmaya başladı. Aynı sudan köylü için de iki üç musluklu çeşme yaptırdık.'
(A. L. Dağlar: Düziçi Köy Enstitüsü ve Sonrası Kimi Anılarım. 51- 55. s. İzmir 1987)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder