İŞTE BU YÜZDEN

İ Ş T E B U Y Ü Z D E N

Biliyorum SEN şiiri değil öyküyü severdin.

O şiirler ki ozanca söylenmediği için kaçardın uçarcasına her duyduğunda

Oysa sen öyküleri severdin; içinde konuşmanın, kaçışmanın, tartışmanın kol gezdiği

Bir de yalnızlığın benimle atbaşı gittiği yılların getirdiği başkaldırıyı severdin, bilirim.
Şimdi martıların uçuştuğu karşı kıyıda o eski şiirler yok !

Eski şairler de göçtü bir bir!

İşte bu yüzden kayalara yazılan o eski şiirleri sever oldum ben.

Oysa sen öyküleri severdin!

O öykülerde sen vardın Osmanlı'dan beri

Onlar y o k t u

Dağları ırmakları geçitleri gölleri onlar bekledi

Onların dedeleri Yemen'den Libya'dan Galiçya'dan su içtiler

Savaştılar Yedi Düvel'e karşı her cephede.

İşte sen onların anılarını sevdin!

O n l a r ki
Liseyi bitirirerek yollara koyuldular

Bıkmışlardı baskıdan köyden kasabadan

Nice ezberleri ile okuyup yazmaları vardı çelik bir zırh gibi

Aç kalmadan yaşamaktan başka bildikleri de yoktu

Anıları türküleri vardı deşildikçe soruldukça uzayıp giden

Bir anda yazılıvermiş birkaç da şiirleri vardı.

İşte sen o şiirleri süsleyen anıları sevdin!

Onlar ki
Çelişkileri yaşayarak gördüler adım adım

Onlar ki sarsıldılar, ürperdiler kaç yerde

Kalakaldılar, donakaldılar

Konuşkan değillerdi

Alınları açık

Başları dikti

Bir ceren gibi ürkektiler

Karlı dağların eteklerinde büyüdüklerinden

Gerektiğinde gözlerini budaktan sakınmazlardı

Tek tek gelerek kentleri dolduran gençlerin öyküleriydi bunlar.

İşte sen onların şiirlerini, türkülerini değil anılarını sevdin!

Geldiklerinde kimsecikleri yoktu

Kavruk, bıçkın, gözleri deli, yalın kılıç doluşurlardı başkente

Yalnızlık nedir anladılar

Sorgulandılar horlandılar

Korkarak arayıp buldular sınıf arkadaşlarını

O an onların gülüşlerine erişemezdi hiç kimse

Ozanların türkülerini söylelerdi için için

Karacaoğlan ile Koç Köroğlu arasında gidip gelirdi gönülleri

Sazlarını getirememişlerdi kimse beğenmez diye.
İşte bu yüzden, bir türlü aşamadıkları ozanları sevdiler.

Oysa sen öyküleri sevdin!

Dağ bayır dolaşan, seven sevilen ozanlardı onlar

Onlara öykünerek geçiyordu günleri

Dadaloğlu'nu Pirsultan Abdal'ı dinlediler özgürce

Çaldılar söylediler

Halay çekip horon teptiler

Yurtlarından evlerinden atıldılar

Kitapları ceplerinde

Çarpıldılar, ayrıldılar, yollara düştüler

Aç kaldılar susuz kaldılar.

İşte sen onların dirençlerini sevdin!

Gün geldi nice tuzaklara düştüler

Yurt duvarları kurşunlandı resmen

Coplandılar, sorgulandılar sık sık S

arıldı basıldı evleri

Dört bir yandan fotoğrafları çekildi

Yok yere

Kayıp arkadaşlarının gömleklerini getirdiler bir gece

Dama girip çıkanlar oldu içlerinden

Nice acılarla kıvrandılar yataklarında

Sinsice vurulan kardeşlerinin acıları ile dağlandı yürekleri.

İşte sen onların duruşlarını sevdin!


O n l a r ki
Alacakaranlıkta kuru ekmek yediler günlerce

Türkülerin gölgesinde özlem şiirleri tükendi usul usul

Ağıt yakabilecek kimseleri de yoktu başkentte

İşte bu yüzden uzakta kalan yavukluya sevgileri azalırken öyküleri çoğaldı Kapanıp kaldılar biryerlere

Acıktıkça okudular, okudukça acıktılar

Kapandıkça kapandılar içlerine ''Elim ermez yare, bulunmaz derdime çare' dediler.

İşte SEN onları açıklayan öyküleri sevdin!

Ömer F. YILMAZ

30 Temmuz 2009

**************************